Προς τον Πρόεδρο του Δ.Σ. του Σ.Υ.Ε.Τ.Ε. (21-11-2008)

(Η παρακάτω επιστολή στάλθηκε στον πρόεδρο και τα μέλη του ΔΣ του ΣΥΕΤΕ στις 21-11-2008, ημέρα κατά την οποία το ΔΣ είχε συνεδρίαση)


Προς τον Πρόεδρο του Δ.Σ. του Σ.Υ.Ε.Τ.Ε.
Παρακαλούμε να μοιραστεί σε όλα τα μέλη του Δ.Σ. και σε όλες τις παρατάξεις του Σ.Υ.Ε.Τ.Ε.

21-11-2008

Συναδέλφισσες συνάδελφοι,

Είμαστε οι εργαζόμενοι του διπλανού σας γραφείου, αυτοί που η Τράπεζα μας έχει κατατάξει στην 2η κατηγορία υπαλλήλων. Μας απασχολεί με συμβάσεις ενοικίασης, δήθεν outsourcing και έτσι έχει προσωπικό με χαμηλότερους μισθούς που είναι αναγκασμένοι να εργάζονται με πιο εντατικούς ρυθμούς και βρίσκονται σε καθεστώς πλήρους ανασφάλειας.

Πολλοί από μας έχουμε ήδη προϋπηρεσία 3,5,8 ή και περισσότερων χρόνων στην Τράπεζα με υψηλή εξειδίκευση στον χρηματοπιστωτικό τομέα, πτυχία Ανώτατης Σχολής ή μεταπτυχιακά. Δουλεύουμε στο ίδιο ακριβώς αντικείμενο με τους μόνιμους συναδέλφους κάνοντας έλεγχο δανείων, γραμματειακή υποστήριξη, ανάπτυξη λογισμικού, εξυπηρέτηση πελατών. Όμως η "ίση αμοιβή για ίση εργασία" δεν είναι αυτονόητη αρχή για την ΕΤΕ. Αμειβόμαστε με βάση τη γενική συλλογική σύμβαση της ΓΣΕΕ, οι περισσότεροι ως υπάλληλοι γραφείου και όχι ως τραπεζοϋπάλληλοι. Οι υπόλοιπες παροχές είναι ανύπαρκτες, το ωράριο μεγαλύτερο κατά 2 ώρες και 45 λεπτά την εβδομάδα και οι απλήρωτες υπερωρίες συνηθισμένο φαινόμενο.

Με τέτοιους όρους, αυτή η μορφή απασχόλησης αποβαίνει εξαιρετικά επικερδής και προτιμάται. Καθημερινά σχεδόν γίνονται νέες προσλήψεις ενοικιαζόμενων ενώ την ίδια στιγμή προχωράει το πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου και το πάγωμα των κανονικών προσλήψεων. Υπάρχουν διευθύνσεις που οι ενοικιαζόμενοι είναι η πλειοψηφία με ποσοστό πάνω από 50%. Είναι βέβαιο ότι αυτό είναι το όνειρο της Διοίκησης για κάθε διεύθυνση και κάθε κατάστημα. Το τι σημαίνει αυτό για τα Επικουρικά Ταμεία Σύνταξης και το Τ.ΥΠ.Ε.Τ. το γνωρίζετε καλύτερα από μας.

Δεν χρησιμοποιούν μόνο μία εταιρεία ενοικίασης. Εκτός από τις τρεις βασικές FirstData, I.C.A.P., Εθνοdata υπάρχουν τουλάχιστον άλλες πέντε μικρότερες. Έτσι, εκτός από τον βασικό διαχωρισμό εργαζομένων σε μόνιμους και νοικιασμένους, οι νοικιασμένοι χωρίζονται επίσης σε υποκατηγορίες, ανάλογα με την εταιρεία στην οποία ανήκουν. Σε κάποιες εταιρείες οι συνθήκες εκμετάλλευσης είναι πιο σκληρές. Πρόσφατα η I.C.A.P. ζήτησε για μία ακόμη φορά από εργαζόμενους να υπογράψουν νέα σύμβαση, με την οποία τους υποχρεώνει να δεχθούν 24ωρο κυλιόμενο ωράριο.

Το πρόβλημα είναι κοινό και μας αφορά όλους. Η ενοικίαση εργαζομένων αποδυναμώνει κάθε προσπάθεια νέας διεκδίκησης και από την πλευρά των μονίμων. Η Τράπεζα έχοντας καλύψει τους πιο νευραλγικούς τομείς με ενοικιαζόμενους εργαζόμενους έχει ανακαλύψει τον τέλειο απεργοσπαστικό μηχανισμό. Με την απειλή της απόλυσης πάνω από το κεφάλι μας έχει εξασφαλιστεί η ομαλή συνέχιση εργασιών σε κρίσιμα τμήματα της παραγωγής τις ημέρες απεργίας. Η Διοίκηση φέτος αρνείται να υπογράψει την κλαδική σύμβαση της ΟΤΟΕ και μέσα στο καλοκαίρι περιέπαιζε τους συνταξιούχους με το βάλε-βγάλε τα λεφτά της σύνταξης μη σεβόμενη ούτε την ηλικία τους.

Εντάσσοντας τους ενοικιαζόμενους μέσα στα σωματεία μπορούμε να της χαλάσουμε τα σχέδια. Το ότι τα καταστατικά δεν προβλέπουν αυτό το είδος υπαλλήλων–μελών δείχνει μόνο ότι πριν από λίγα μόλις χρόνια η ενοικίαση ανθρώπων θεωρούνταν τερατώδης και ήταν ανήκουστη. Αφήνοντας εργαζόμενους χωρίς συνδικαλιστική κάλυψη, αυτοί αναγκάζονται κάθε φορά που έρχονται αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα στην δουλειά να χρησιμοποιούν τις γνωστές ρουσφετολογικές πρακτικές.

Η απορρόφηση του ενοικιαζόμενου προσωπικού από την Εθνική θα σταματήσει αυτή την απαράδεκτη κατάσταση. Η ένταξη μέσα από διαγωνισμό δεν είναι λύση, γιατί με ποιου είδους τεστ δεξιοτήτων θα αποδειχθεί η ικανότητα και η κατάρτιση των εργαζομένων πάνω στην δουλειά που ήδη κάνουν εδώ και χρόνια;

Ζητάμε την άμεση εγγραφή όλων των ενοικιαζόμενων υπαλλήλων στα σωματεία των μονίμων.

Ζητάμε την ένταξη των ενοικιαζόμενων υπαλλήλων στο προσωπικό της Εθνικής.

Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζομένων
www.noikiasmenoi-ergazomenoi.blogspot.com
noikiasmenoi.ergazomenoi@gmail.com

Για την απεργία στις 21 Οκτωβρίου

Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζομένων
www.noikiasmenoi-ergazomenoi.blogspot.com
noikiasmenoi.ergazomenoi@gmail.com

21-10-2008

Γιατί νοικιάζουν οι Τράπεζες εργαζόμενους αντί να τους προσλαμβάνουν κανονικά; Γιατί ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον ότι θα έρθουν μέρες σαν τις σημερινές, που οι ίδιες τα έχουν κάνει θάλασσα και έχουν οδηγήσει το σύστημα σε κρίση. Το κράτος τρέχει να τις ξελασπώσει, αλλά πώς θα διασφαλίσουν τα κέρδη τους και τα bonus των manager αν δεν έχουν την ευχέρεια να απολύουν χωρίς δεύτερη σκέψη ένα κομμάτι εργαζομένων και να εφαρμόζουν εξοντωτικούς ρυθμούς εργασίας στους υπόλοιπους;

Το 10% των εργαζομένων στις Τράπεζες σήμερα έχει προσληφθεί από εταιρείες ενοικίασης, αλλά δουλεύει σε Τράπεζα με παραχώρηση εργασίας. Ενώ μετά τους 18 μήνες, σύμφωνα με τον νόμο, οι ενοικιαζόμενοι θα έπρεπε να προσλαμβάνονται κανονικά, οι Τράπεζες ή τους απολύουν στους 17,5 μήνες ή προφασίζονται ότι δεν πρόκειται για ενοικίαση αλλά για outsourcing (εξωτερίκευση εργασιών).

Οι ενοικιαζόμενοι εκτελούν καθαρά Τραπεζικό έργο όπως νομικός ή τεχνικός έλεγχος δανείων, εξυπηρέτηση πελατών σε call center, χειρισμός και προγραμματισμός υπολογιστών στα μηχανογραφικά κέντρα. Καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και δεν βρίσκονται εκεί για να ολοκληρώσουν κάποιο έργο με ημερομηνία λήξης, όπως ισχυρίζονται οι νομικοί σύμβουλοι των Τραπεζών. Η επιθεώρηση εργασίας θεωρεί «έωλους» τους παραπάνω ισχυρισμούς και παρέπεμψε το ζήτημα στον Εισαγγελέα.

Αυτό το καθεστώς του σύγχρονου δουλεμπορίου σημαίνει ότι οι ενοικιαζόμενοι δεν αμείβονται με την ίδια αμοιβή παρόλο που εκτελούν την ίδια εργασία με τους μόνιμους υπαλλήλους, δεν παίρνουν επιδόματα (οθόνης, ακουστικών), δεν δικαιούνται μηχανογραφική άδεια. Βρίσκονται συνέχεια υπό την απειλή της απόλυσης, τη λεγόμενη διακοπή ενοικίασης.

Συγχρόνως έχουν παγώσει οι κανονικές προσλήψεις, εφαρμόζονται προγράμματα εθελούσιων εξόδων στους εν ενεργεία υπαλλήλους, των οποίων το κόστος τους φορτώνεται στα Ταμεία και οι εργοδότες προχωρούν στο ξήλωμα εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων αρνούμενοι να υπογράψουν συλλογική σύμβαση με την ΟΤΟΕ. Κανείς δεν μπορεί να είναι ήσυχος όταν ο εργαζόμενος του διπλανού γραφείου είναι ενοικιαζόμενος και βρίσκεται σε καθεστώς επισφάλειας.

Τα Σωματεία στον χώρο των Τραπεζών δεν μπορούν να κλείνουν άλλο τα μάτια μπροστά σε αυτή την κατάσταση. Πως θα παλέψουν για τα δικαιώματα των εργαζομένων όταν έχουν αφήσει ένα κομμάτι τους απέξω και μάλιστα αυτό που πλήττεται περισσότερο; Δεν μπορούν να χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία τα άρθρα των καταστατικών που γράφτηκαν πριν 20, 30 χρόνια για να μην τους εγγράφουν ως μέλη.

Αυτές τις μέρες φαίνεται καθαρά που οδηγεί η απεριόριστη απληστία των Τραπεζών. Απειλεί ακόμα και τις ίδιες με κατάρρευση. Δεν έχουμε δικαίωμα να τις αφήσουμε να ρυθμίσουν – απορυθμίσουν τις ζωές μας.

Συμμετέχουμε στην 24ωρη απεργία της ΓΣΕΕ ενάντια στην ακρίβεια τις ιδιωτικοποιήσεις και την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων και ζητάμε πλήρη κάλυψη για αυτή τη συμμετοχή από την ΟΤΟΕ και όλα τα σωματεία των Τραπεζών.

Ζητάμε την άμεση εγγραφή όλων των ενοικιαζόμενων υπαλλήλων στις Τράπεζες στα σωματεία των μονίμων.

Ζητάμε την ένταξη των ενοικιαζόμενων υπαλλήλων στους οργανισμούς των Τραπεζών.

Αφίσα για την απεργία στις 21 Οκτωβρίου

Για τις μετακινήσεις νοικιασμένων εργαζομένων στη διεύθυνση καρτών (και όχι μόνο)

Αθήνα 1/10/2008

Συναδέλφισσες – συνάδελφοι

Είναι γνωστό ότι ένα μεγάλο μέρος εργαζομένων που δουλεύουν στην υποδιεύθυνση στήριξης εργασιών δικτύου και πελατείας της ΕΤΕ, πρόκειται να μεταφερθεί σε άλλα πόστα. Μιλάμε για εργαζόμενους νοικιασμένους, οι οποίοι ωστόσο καλύπτουν πάγιες ανάγκες της ΕΤΕ.

Η ΕΤΕ συνηθίζει στο τέλος κάθε έτους να προχωράει σε εκκαθαρίσεις μεταξύ των νοικιασμένων εργαζομένων που απασχολεί. Το γιατί είναι προφανές: απολύοντας πριν την αλλαγή του έτους νοικιασμένους εργαζόμενους με συμβάσεις αορίστου χρόνου, τόσο η τράπεζα όσο και οι εταιρείες που νοικιάζουν προσωπικό σε αυτήν, γλιτώνουν τα κόστη που προκύπτουν για δώρα και επιδόματα αδειών της επόμενης χρονιάς. Ένα τέτοιο κόστος δεν είναι αμελητέο, όταν επαναλαμβάνεται και όταν πρόκειται για απολύσεις μεγάλου αριθμού εργαζομένων, πόσο μάλλον αν εργάζονται στην ίδια εταιρεία για αρκετά χρόνια.

Κατά την προσφιλή τους τακτική, κάθε φορά που πρόκειται να γίνουν εκκαθαρίσεις προσωπικού, τόσο η ΕΤΕ όσο και η εκάστοτε εταιρεία που νοικιάζει προσωπικό στην τράπεζα, τηρούν σιγήν ιχθύος, μέχρι τη στιγμή που η απόλυση, χωρίς εξήγηση καν, σκάει σαν κεραμίδα στο κεφάλι εκείνου που απολύεται αλλά και εκείνου που ζει με το φόβο μιας νέας απόλυσης, που μπορεί να είναι η δική του.

Ξέρουμε ότι στην ΕΤΕ εργαζόμενοι νοικιασμένοι απασχολούνται σε εργασίες-κλειδιά της τράπεζας, εργασίες για της οποίες ακόμα και σήμερα απασχολείται και μόνιμο προσωπικό. Παρόλα αυτά η Εθνική συνεχίζει να αντιμετωπίζει τους νοικιασμένους ως “προσωρινούς” εργαζόμενους ή ως εργαζόμενους άλλων εταιρειών στις οποίες έχει εκχωρήσει μέρος των εργασιών της με ανάθεση έργου (outsourcing). Δε φτάνει που μας κοροϊδεύει χέρι-χέρι με τις εταιρείες που μας δανείζουν, καθώς κατά βάσει μας εκμεταλλεύεται ως υπάλληλους γραφείου για δουλείες τραπεζοϋπαλλήλων. Ακόμα και τα επιδόματα που θα έπρεπε να παίρνουμε έστω ως απλοί υπάλληλοι, π.χ. για χρήση ακουστικών ή ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν τα παίρνουμε ούτε αυτά!

Η κατάσταση αυτή δεν επιδρά μόνο πάνω μας. Επηρεάζει και τους υπάλληλους της Εθνικής. Για παράδειγμα, εφόσον δεν εργαζόμαστε ως τραπεζοϋπάλληλοι, δεν καταβάλλουμε εισφορές στα ασφαλιστικά τους ταμεία.


Συναδέλισσες – συνάδελφοι

Δεν μπορούμε να επαναπαυόμαστε όταν η ΕΤΕ σιωπά και οι εταιρείες που μας νοικιάζουν κάνουν πως δεν ξέρουν. Αν δεν αντιδράσουμε όλοι μαζί θα συνεχίσουν ανενόχλητες να μας κοροϊδεύουν, να μας εκμεταλλεύονται όλο και περισσότερο, να κερδίζουν από τη δουλειά μας όλο και πιο πολλά και εμείς όλο και πιο λίγα. Τα προβλήματά μας που αλληλοεξαρτώνται με αυτά των μονίμων, απαιτούν οργανωμένη δράση.

Ζητάμε από τους συλλόγους και τις συνδικαλιστικές παρατάξεις των τραπεζοϋπαλλήλων να ενδιαφερθούν για τα προβλήματά μας και να σταθούν αποφασιστικά δίπλα μας.

• Να ζητήσουν από την ΕΤΕ να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις της σχετικά με τις μετακινήσεις προσωπικού. Τι αφορούν; Αλλαγές στα πόστα εργασίας και μόνο ή θα γίνουν και μειώσεις προσωπικού, απομακρύνοντας νοικιασμένους εργαζόμενους;
• Να απαιτήσουν την εφαρμογή των συμβάσεων εργασίας για όλους τους εργαζόμενους στην τράπεζα και να πάρουν επιτέλους οι συνάδελφοί μας αυτά που δικαιούνται, καταρχήν ως νοικιασμένοι.
• Να είναι σε επαγρύπνηση για ενδεχόμενες εκκαθαρίσεις εργαζομένων, ώστε να μη βρεθούμε για άλλη μια φορά, κατόπιν εορτής, να καταγγέλλουμε τις απολύσεις συναδέλφων, όταν πια η απομάκρυνσή τους από την ΕΤΕ θα είναι γεγονός.
• Να πάρουν σαφή θέση για το πρόβλημα της ενοικίασης προσωπικού, χωρίς μισόλογα και χωρίς υπεκφυγές για την τύχη των νοικιασμένων συναδέλφων. Άμεση πρόσληψη από την ΕΤΕ των εργαζομένων που δουλεύουν στην τράπεζα με καθεστώς ενοικίασης, χωρίς κρυφτούλι με πρόφαση τον κανονισμό εργασίας της Εθνικής (που έχει καταστρατηγηθεί ούτως ή άλλως). Άμεση πρόσληψη χωρίς δήθεν διαγωνισμούς, που αφήνουν στην τράπεζα το περιθώριο να κρατήσει και να πετάξει όποιους της κάνει κέφι. Έχουμε αποδείξει με τη δουλειά μας αν είμαστε ικανοί στην εργασία μας ή όχι.

Συναδέλφισσες – συνάδελφοι

Δεν είναι δυνατό να συνεχίσουμε να παραμένουμε αδρανείς μπροστά στη συνεχιζόμενη κοροϊδία που λουζόμαστε καθημερινά. Το τελευταίο διάστημα ξεκινήσαμε μια προσπάθεια να μπορέσουμε οι νοικιασμένοι εργαζόμενοι να αντιδράσουμε σε αυτό που ζούμε, να απαιτήσουμε αυτά που μας αξίζουν. Η προσπάθεια αυτή έχει οδηγήσει, καταρχήν, στη συγκρότηση του Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζομένων. Καλούμε κάθε συνάδελφο που εργάζεται με καθεστώς ενοικίασης να έρθει μαζί μας, να γίνει μέλος του Φόρουμ. Δεν είμαστε Ζορό της εργατικής τάξης, ούτε Ρομπέν των νοικιασμένων εργαζομένων. Η δυνατότητα να μπορέσουμε να λύσουμε τα προβλήματά μας εξαρτάται από τη δύναμη που θα αποκτήσουμε. Η δύναμή μας είναι η ενότητά μας που μπορεί να αποκτηθεί μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι είναι ανάγκη να οργανωθούμε και να δράσουμε όλοι μαζί.

Ουτοπία δεν είναι να πιστεύουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα υπέρ μας.

Ουτοπία είναι να πιστεύουμε ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα για μας από μόνα τους, ενώ εμείς θα συνεχίζουμε να δουλεύουμε κάτω από συνθήκες σαν κι αυτές που εργαζόμαστε τώρα, μέχρι να μας πετάξουν σαν στημένες λεμονόκουπες.

Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζομένων
www.noikiasmenoi-ergazomenoi.blogspot.com
email: noikiasmenoi.ergazomenoi@gmail.com

Προκήρυξη στη ΔΕΘ του Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζομένων (6-9-2008)

Προκήρυξη του Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζομένων στη ΔΕΘ. Δείτε επίσης το Κάλεσμα για ένα μέτωπο ενάντια στην ακρίβεια, τη φτώχεια, την ανεργία, και την επισφαλή εργασία (3-9-2008)

Θεσσαλονίκη, 06/09/2008

ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Νοικιαζόμενοι εργαζόμενοι ή υπηρέτες δύο αφεντάδων, το μοντέλο του ευέλικτου εργαζόμενου είναι ήδη εδώ. Δοκιμάζεται με επιτυχία σε Τράπεζες (Εθνική, Alpha Bank, Eurobank) αλλά και σε άλλες επιχειρήσεις. Είμαστε εργαζόμενοι με συμβάσεις ενοικίασης που ενώ έχουμε υπογράψει σύμβαση εργασίας με μια εταιρεία Α – άμεσο εργοδότη, προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας στην εταιρεία Β – έμμεσο εργοδότη. Ο στόχος είναι η αναζήτηση ευέλικτου και φτηνού εργατικού δυναμικού χωρίς πολλά δικαιώματα.

Οι Τράπεζες, με τα υπέρογκα κέρδη τα τελευταία χρόνια, απολαμβάνουν τις υπηρεσίες ενοικιαζόμενων εργαζόμενων των 700 ευρώ. Αυτοί κάνουν τον νομικό και τεχνικό έλεγχο δανείων, απαντούν στα ερωτήματα πελατών στα call centers, χειρίζονται ή προγραμματίζουν υπολογιστές στα μηχανογραφικά κέντρα. Όλα αυτά χωρίς να καλύπτονται από την κλαδική συλλογική σύμβαση της ΟΤΟΕ και χωρίς να έχουν καμία από τις παροχές των Τραπεζοϋπαλλήλων.

Οι ενοικιαζόμενοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, πολλοί από αυτούς για 3, 5 ή και περισσότερα χρόνια και δεν βρίσκονται εκεί για να ολοκληρώσουν κάποιο έργο με ημερομηνία λήξης όπως ισχυρίζονται οι Τράπεζες. Η Επιθεώρηση Εργασίας, στην οποία προσέφυγε ο ΣΥΕΤΕ (Σύλλογος Υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας), παρέπεμψε την Εθνική Τράπεζα στον εισαγγελέα, θεωρώντας «έωλους τους ισχυρισμούς της».

Με αυτό το καθεστώς του σύγχρονου δουλεμπορίου ο εργαζόμενος ζει πάντα με την απειλή της απόλυσης χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό αφού δεν καλύπτεται συνδικαλιστικά από τα σωματεία του χώρου του. Όταν προκηρύσσονται απεργιακοί αγώνες από την ΟΤΟΕ αυτός παίζει τον ρόλο του απεργοσπάστη. Η Τράπεζα έχει ανακαλύψει τον τέλειο απεργοσπαστικό μηχανισμό. Έχοντας καλύψει νευραλγικούς τομείς της παραγωγής με τέτοιο προσωπικό μπορεί πιο άνετα να απλώσει το μακρύ της χέρι και στους μόνιμους.

Φέτος οι Τραπεζίτες αρνήθηκαν να υπογράψουν την συλλογική σύμβαση της ΟΤΟΕ και στην ΕΤΕ οι συνταξιούχοι είδαν ότι μπορεί να μην πληρωθούν οι επικουρικές τους συντάξεις για τις οποίες δούλευαν και πλήρωναν μια ζωή. Τα συνταξιοδοτικά και τα ταμεία Υγείας χωρίς εγγραφές νέων εργαζόμενων οδηγούνται στον αφανισμό και κεκτημένα απεργιακών αγώνων δεν θεωρούνται πια δεδομένα.

Θέλουμε να πιάσουμε πάλι το νήμα των απεργιακών αγώνων και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν οι εργαζόμενοι σε ένα χώρο είναι ενωμένοι και δρουν συλλογικά χωρίς να αφήνουν την τακτική του «διαίρει και βασίλευε» να πιάνει τόπο.

Ζητάμε την άμεση εγγραφή όλων των ενοικιαζόμενων υπαλλήλων στις Τράπεζες στα σωματεία των μονίμων.

Ζητάμε την ένταξη των ενοικιαζόμενων υπαλλήλων στους οργανισμούς των Τραπεζών ως κανονικοί υπάλληλοι.

Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζόμενων
www.noikiasmenoi-ergazomenoi.blogspot.com
noikiasmenoi.ergazomenoi@gmail.com

Κάλεσμα για ένα μέτωπο ενάντια στην ακρίβεια, τη φτώχεια, την ανεργία, και την επισφαλή εργασία (3-9-2008)

Αθήνα 3/9/2008

Συνάδελφοι – σσες

Δημοσιεύουμε αυτή την επιστολή – κάλεσμα με το σκεπτικό ότι:

• Η ακρίβεια, η φτώχεια, η ανεργία, η επισφαλής εργασία αυξάνονται και κάνουν καθημερινά τη ζωή μας πιο δύσκολη. Απέναντι στα προβλήματά μας ως εργαζόμενοι, οι εργοδότες, η κυβέρνηση, η ΕΕ, και οι διεθνείς οργανισμοί απαιτούν από εμάς “αυτοσυγκράτηση” λόγω δήθεν της οικονομικής κρίσης, λες και οι κρίσεις προέρχονται από εμάς και όχι από τον ασταμάτητο ανταγωνισμό των επιχειρήσεων, την κερδοσκοπία και την αναρχία της οικονομίας της αγοράς. Το μόνο που ενδιαφέρει όλους αυτούς είναι να σώσουν τα κέρδη τους, να σώσουν τις προβληματικές επιχειρήσεις και τους μετόχους από τα χρέη τους, μετακυλώντας το κόστος της κρίσης ξανά πάνω στις δικές μας πλάτες, όπως και όταν δεν υπάρχει κρίση πάνω στις δικές μας πλάτες ρίχνουν το τίμημα της οικονομικής “ανάπτυξής”. Την κοροϊδία αυτή πρέπει να τη σταματήσουμε.
  
• Οι απεργίες για το ασφαλιστικό από το Δεκέμβρη του 2007 έως το Μάρτη του 2008 έδειξαν με τη μαζικότητά τους ότι οι εργαζόμενοι, στην πλειοψηφία μας, είμαστε ενάντια στις αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση και οι εργοδότες σε βάρος των ασφαλιστικών αλλά και γενικότερα των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Οι απεργίες έδειξαν ότι, παρά την αδράνεια, την παθητικότητα ή και τη συνδιαλλαγή των συνδικαλιστικών ηγεσιών, οι εργαζόμενοι θέλουμε να σταματήσουμε την επίθεση σε βάρος όσων μας ανήκουν, αυτό που είναι ζητούμενο είναι το πώς.
  
• H ανάπτυξη των υφιστάμενων σωματείων μαζί και η συγκρότηση νέων απαιτεί ένα σημαντικό κομμάτι “συνωμοτικής” δουλειάς. Η πραγματοποίησή της απαιτεί να αξιοποιήσουμε όλες τις βοήθειες που μπορούμε να δώσουμε και να πάρουμε ο ένας προς τον άλλον, να αξιοποιήσουμε τη βοήθεια και την πείρα παλιών συνδικαλιστών. Ακόμα και τις διαθεσιμότητες φοιτητών και σπουδαστών, οι οποίοι δεν έχουν ενταχθεί ακόμα ή δεν έχουν ενταχθεί πλήρως στην αγορά εργασίας, αλλά που θα βρουν μπροστά τους όλα όσα αντιμετωπίζουμε, μόλις αρχίσουν να αναζητούν μια εργασία για πλήρη και σταθερή απασχόληση.
  
• Οι επιθέσεις των εργοδοτών σε βάρος εργαζομένων που αναπτύσσουν ή προσπαθούν να αναπτύξουν συνδικαλιστική δραστηριότητα μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο αν οργανώσουμε ένα πλατύ κίνημα αλληλεγγύης και κοινού αγώνα. Ένα κίνημα που να αγκαλιάζει όλους όσους συνειδητοποιούν ήδη τι πρέπει να κάνουμε αλλά και πολλούς άλλους εργαζόμενους και άλλες εργαζόμενες που πρέπει να τους βοηθήσουμε να συνειδητοποιήσουν μπροστά σε πια καθήκοντα βρισκόμαστε υποχρεωμένοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Σε όποιο κλάδο, με όποια ειδικότητα και με όποια μορφή εξαρτημένης εργασίας κι αν εργαζόμαστε.
  
• Οι αγώνες που πρόκειται να έρθουν πρέπει να μας βρουν πιο μαζικούς, πιο έμπειρους, πιο αποτελεσματικούς για να αρχίσουμε ως εργαζόμενοι να πετυχαίνουμε πάλι νίκες. Αυτό απαιτεί ενότητα στη δράση και ανεξαρτησία από τα συμφέροντα της εργοδοσίας, απαιτεί αυτο-οργάνωση, απαιτεί ένα ενιαίο ανεξάρτητο μέτωπο των εργαζομένων. Είναι καιρός να βάλουμε τα πράγματα κάτω και να δουλέψουμε στην κατεύθυνση να το υλοποιήσουμε.

Απευθύνουμε αυτό το κάλεσμα σε κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, σε φοιτητές / σπουδαστές, συνταξιούχους, σε κάθε εργατική συλλογικότητα, κάθε παράταξη, κάθε σωματείο, κάθε πολιτική οργάνωση και κόμμα που ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Ζητάμε τη βοήθεια και την ενεργή συμμετοχή όλων για να μπορέσουμε να οργανώσουμε ένα πανελλαδικό μέτωπο ενάντια στην ακρίβεια, τη φτώχεια, την ανεργία, και την επισφαλή εργασία.

Προτείνουμε την οργάνωση ενός δημόσιου χώρου συζήτησης γι' αυτή την πρόταση στο διαδίκτυο.

Προτείνουμε την οργάνωση σε τοπικό επίπεδο ανοιχτών συζητήσεων, με στόχο μια ζωντανή λειτουργία του μετώπου με συνελεύσεις ανά χώρους δουλειάς ή ανά γειτονιές / συνοικίες / πόλεις.

Προτείνουμε να παρθεί απόφαση για μια πανελλαδική συνάντηση που να προτείνει τρόπους για την καλύτερη οργάνωση μιας τέτοιας δουλειάς.

Ζητάμε από όλους και από όλες τους ενδιαφερόμενους να απαντήσουν στο κάλεσμά μας αναρτώντας τα σχόλία τους (όσο το δυνατό συντομότερα και όσο γίνεται πιο περιεκτικά και μικρά σε έκταση) κάτω από το παρόν κάλεσμα, στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://forum-ne.blogspot.com/2008/09/3-9-2008.html ή στέλνοντας email στο noikiasmenoi.ergazomenoi@gmail.com.

Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζομένων
www.noikiasmenoi-ergazomenoi.blogspot.com
noikiasmenoi.ergazomenoi@gmail.com

RENT A... WORKER - ΕΨΙΛΟΝ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 03/08/2008

ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ



Ενοικιάζονται εργαζόμενοι - τιμές λογικές

Είναι οι «όμηροι» του διπλα­νού γραφείου. Τριαντάρη­δες στην πλειονότητα τους, «εξέχοντα μέλη» της γενιάς των 700 ευρώ, δουλεύουν σκληρά, σε συνθήκες εξευ­τελιστικές, εισπράττοντας για μπόνους αβεβαιότητα, φόβο, απαξία. Στη χώρα μας ξεπερνούν ήδη τους 25.000, αν και είναι «αόρατοι» ακό­μα στα μάτια των πολλών. Οι νοικιασμένοι εργαζόμε­νοι είναι αυτό ακριβώς που ονειρεύεται η «νέα εποχή» για όλους μας: επισφαλείς, ανασφαλείς και αναλώσι­μοι. Σήμερα μιλούν στο ΕΨΙ­ΛΟΝ για τη ζωή μέσα και έξω από το γραφείο, κρύβο­ντας τα πρόσωπα τους - για ευνόητους λόγους.


ΚΕΙΜΕΝΟ | ΝΤΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ
(dida@enet.gr)




«Δεν είμαστε πάπιες, είμαστε αετοί». Άστραφτε και βροντούσε ο τότε υπουρ­γός Απασχόλησης, Γεράσιμος Γιακουμάτος, όταν πριν από ένα χρόνο είχε ερω­τηθεί από τον Αλέκο Αλαβάνο για τους νοικιασμένους εργαζόμενους. Δεν έκα­νε την πάπια ο αετός της πολιτικής, αλλά κλαυθμύρισε ελαφρώς για το χάος που παρέλαβε από το ΠΑΣΟΚ, για το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας που ήταν δια­λυμένο και για την ταμπακιέρα ούτε λέξη.

Στο μεταξύ, φαίνεται πως αυτό θα είναι το κοινό μας μέλλον, αφού η νοικιασμένη ερ­γασία είναι η πιο ραγδαία αναπτυσσόμενη μορφή απασχόλησης της τελευταίας 20ετίας. Στην Ελλάδα μόνο σε δύο τράπεζες του ευ­ρύτερου δημόσιου ενδιαφέροντος εργά­ζονται, σύμφωνα με πληροφορίες, πάνω από 5.000 «ενοικιαζόμενοι», ενώ συνολικά σε όλη τη χώρα αυτοί ξεπερνούν τις 25.000. Στα τρόφιμα, στις κατασκευές, στα ορυ­χεία, στα γραφεία και σε ΔΕΚΟ ακριβώς δί­πλα μας υπάρχουν συνάδελφοι που κάνουν την ίδια δουλειά σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας. Το 2001 η κυβέρνηση Σημίτη επέ­τρεψε την ενοικίαση εργαζομένων. Οι εται­ρείες ενοικίασης ξεφύτρωσαν σαν μανιτά­ρια. Σήμερα, είναι πάνω από 10 οι εταιρείες που πουλάνε τους πάντες: από καθαρίστριες μέχρι διευθυντές.
Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 μέ­χρι σήμερα το μέγεθος του κλάδου έχει δι­πλασιαστεί στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. των «15». Ο μύθος τους θέλει νέους, ανειδίκευτους, χαμηλού επαγγελματικού προ­φίλ. Στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι όλων των ηλικιών, εξειδικευμένοι, με του­λάχιστον ένα πτυχίο. Ένας στους 4 Ευρω­παίους δεν εργάζεται αλλά «απασχολείται» με συνθήκες που θυμίζουν περισσότερο το Λονδίνο του Μαρξ παρά το 2008: ατελείω­τες ώρες, καθόλου υπερωρίες, κανένα επίδομα, καμία ασφάλεια. Οι νοικιασμένοι δεν μπορούν καν να συνδικαλίζονται.
Γι' αυτό στάθηκε κάτι παραπάνω από δύ­σκολο το να συναντήσω τους σκλάβους του γραφείου που πολύ πρόσφατα συγκρότη­σαν το Φόρουμ Νοικιασμένων Εργαζομέ­νων. Χρειάστηκαν πολλές μεσολαβήσεις, αρκετές εγγυήσεις και μια διαπραγμά­τευση δύο εβδομάδων για να γίνει αυτό το ρεπορτάζ. Πάνω από όλα το να είσαι νοι­κιασμένος σημαίνει ότι αύριο το πρωί μπο­ρείς να απολυθείς, χωρίς καμία αποζημίω­ση μόνο και μόνο γιατί η φάτσα σου δεν αρέσει στο αφεντικό. Πόσο μάλλον αν το καταγγείλεις δημόσια. Όλες οι έρευνες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια αποδεικνύ­ουν πως οι νοικιασμένοι είναι εργαζόμενοι δεύτερης ταχύτητας και σαφέστατα δεν εξε­λίσσονται, δεν μετεκπαιδεύονται, υφίστα­νται βία στο χώρο εργασίας. Το χειρότερο όλων είναι, όπως σημειώνουν οι ερευνητές, πως υπάρχει ένας δείκτης που δεν είναι με­τρήσιμος: ο φόβος και η αγωνία τους.
Κι άλλος ένας, θα πρόσθετα: η ντροπή. «Ξέρεις τι είναι να έχω φτάσει 30 χρόνων, να ζω ακόμα με τους γονείς μου και να μην μπορώ να δώσω ούτε 400 ευρώ για το σπίτι; Κι αυτό δεν φαίνεται να τελειώνει που­θενά». Ο Άγγελος δουλεύει ως νοικιασμέ­νος εδώ και μία 5ετία. Στην αρχή πίστευε πως κάνει ένα καλό ξεκίνημα, πως επιτέ­λους θα έχει κάτι να συμπληρώσει στο κου­τάκι «προϋπηρεσία» του βιογραφικού του. «Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού. Στην τράπεζα που δουλεύω δουλεύουν από το 1998 ενοικιαζόμενοι, πρώτα μέσα από την εταιρεία intersis, μετά μέσα από την dataplan, μετά από την delta singular, έπειτα από την axion plan. Όλες αυτές οι εταιρείες ουσια­στικά συστήνονται προκειμένου η τράπεζα να μην τους προσλάβει η ίδια, να μην έχουν τα ίδια εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Εξαπατά τους ανθρώπους μία τράπεζα η οποία βρίσκεται υπό κρατικό έλεγχο. Φαντάσου τι γίνεται αλλού».

Αυτή τη στιγμή οι «outsiders» της αγο­ράς (όλοι όσοι δηλαδή αναζητούν εργασία ή απασχολούνται βάσει άτυπου ή αβέβαι­ου καθεστώτος) είναι μειοψηφία σε σχέση με όσους έχουν μόνιμη και πλήρη απα­σχόληση («insiders»). Αυτό με απλά λόγια σημαίνει «αγορά εργασίας δύο ταχυτήτων».
Τα ευρωπαϊκά κείμενα όμως και οι εισηγή­σεις των στελεχών της Ένωσης, που συνή­θως τυπώνονται στις σομόν σελίδες και οι περισσότεροι δεν τα διαβάζουμε, είναι απο­καλυπτικά. Γράφει η «Ελευθεροτυπία»: «Το εργασιακό τοπίο αναμένεται να έχει την ακό­λουθη εικόνα μετά τις προωθούμενες αλ­λαγές: Ενίσχυση των ιδιωτικών ΟΑΕΔ, ευ­χέρεια δανεισμού εργαζομένων σε άλλες επιχειρήσεις, εργασία με το κομμάτι, υπο­χώρηση των κλαδικών μισθών υπέρ των ατομικών συμβάσεων». Άρα έχει δίκιο ο Γιώργος όταν μου λέει «οι φίλοι και οι γνωστοί που μαθαίνουν πως είμαι νοικιασμέ­νος γουρλώνουν τα μάτια τους. Δεν ξέρουν καν τι είναι αυτό. Κάποιοι όταν το πρωτοακούν νομίζουν ότι κάνω κονσομασιόν. Παι­διά, εδώ που είμαι θα βρεθείτε σύντομα».


----------------------------------
«Όσοι μαθαίνουν ότι είμαι νοι­κιασμένος γουρλώνουν τα μά­τια. Δεν ξέρουν καν τι είναι αυτό. Κάποιοι, όταν το πρωτοακούν, νομίζουν ότι κάνω κονσομανσιόν. Παιδιά, εδώ που είμαι θα βρεθείτε σύντομα», λέει ο Γιώργος σκιαγραφώντας το πα­ρόν αλλά κυρίως το μέλλον. Πράγματι, από το 2001, όταν η κυβέρνηση Σημίτη επέτρεψε την ενοικίαση εργαζομένων, οι εταιρείες ενοικίασης αυξήθη­καν σαν μανιτάρια. Σήμερα είναι πάνω από 10 και πουλάνε τους πάντες: από καθαρίστριες έως διευθυντές!
----------------------------------


Η Έλενα είναι μητέρα δύο παιδιών, αριστεύσασα στο πανεπιστήμιο, με το μετα­πτυχιακό και τις γλώσσες της. «Η ενοικία­ση είναι ομηρία. Όχι μόνο δεν αντιδράς και δεν διεκδικείς καλύτερες συνθήκες εργα­σίας, ή έστω όσα δικαιούσαι, αλλά ούτε καν μπορείς να οργανώσεις υποτυπωδώς τη ζωή σου. Φανταστείτε έναν δεσμώτη των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, να προσπαθεί να πληρώσει το νοίκι του, τους λογαρια­σμούς του, τη διατροφή του. Φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι για έναν τέτοιο εργα­ζόμενο να ανοίξει "το δικό του σπίτι". Τι μα­κροπρόθεσμο σχεδιασμό μπορεί να κάνει; Τι στόχους μπορεί να βάλει στη ζωή του;»
Όταν οι υπουργοί μιλάνε για ευελιξία και ανταγωνιστικότητα, ανθρώπινο κρέας μυ­ρίζει. Η περίφημη δε «ευελασφάλεια», το νέο μάντρα των αγορών, είναι μια άλλη λέξη για το λούκι. Έτσι το περιγράφει ο Γιάννης: «Πρώτα περνάς το λούκι των συμβάσεων ορισμένου χρόνου κι όταν καταφέρεις να υπογράψεις σύμβαση αορίστου χρόνου, ύστερα από λίγο απολύεσαι. Προσπαθείς να επιβιώσεις με το ελεεινό επίδομα του τα­μείου ανεργίας και, τελικά, έπειτα από ορι­σμένους μήνες επαναπροσλαμβάνεσαι από τον ίδιο άμεσο εργοδότη για λογαριασμό του ίδιου έμμεσου εργοδότη, στο ίδιο (ή έστω σε παραπλήσιο) αντικείμενο εργασίας με συμβάσεις και πάλι ορισμένου χρόνου! Χωρίς να γνωρίζεις καν στο διάστημα της ανεργίας σου αν πρόκειται να προσληφθείς εκ νέου από τον άμεσο εργοδότη, έστω για κάποια νέα δουλεία σε νέο έμμεσο εργο­δότη! Αυτή είναι η περίφημη "ευελιξία" ή "κινητικότητα" στην αγορά εργασίας».

Έχετε πολλές άγνωστες λέξεις; Κι εγώ. Άμεσος εργοδότης λοιπόν είναι η Εταιρεία Προσωρινής Απασχόλησης (ΕΠΑ) που προ­σλαμβάνει και πληρώνει. Όμως, ο εργαζό­μενος παρέχει την εργασία του σε μια δεύ­τερη επιχείρηση, τη «χρήστρια επιχείρηση» (μην ανατριχιάζετε - χρησιμοποιώ κατά λέξη την ορολογία). Η ΕΠΑ παραχωρεί τον εργαζόμενο στη χρήστρια επιχείρηση ένα­ντι αμοιβής, με βάση σύμβαση του εμπο­ρικού δικαίου (ναι, εξακολουθώ να αναφέ­ρομαι σε ανθρώπους). Ο εργαζόμενος υπάγεται στο εργασιακό καθεστώς της δανείζουσας επιχείρησης. Έτσι, η χρήστρια επιχείρηση αποφεύγει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από την εργοδοτική ιδιότητα: δεν πληρώνει αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης και... παρακάμπτονται οι νόμι­μες αποδοχές και όροι εργασίας. Η σύμβα­ση εργασίας μεταξύ εργαζόμενου - ΕΠΑ συ­νήθως είναι πολύ περιορισμένης χρονικής διάρκειας. Όπως εξηγεί η Σοφία Λουπασάκη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, «με τον τρόπο αυτό η χρή­στρια επιχείρηση καλύπτει ανάγκες χωρίς να προσλαμβάνει προσωπικό μειώνοντας έτσι τις δαπάνες, ενώ η ΕΠΑ εισπράττει από τη χρήστρια επιχείρηση τη συμφωνημένη αμοιβή, χωρίς να έχει την υποχρέωση στη συνέχεια να αναζητήσει εργασία για τον ερ­γαζόμενο ή να του καταβάλει μισθό στο διάστημα μεταξύ δυο αποστολών».
«Νομίζω ότι η μέρα που ένιωσα χειρό­τερα από ποτέ ήταν όταν συνδικαλιστές ήρ­θαν στο γραφείο για να μοιράσουν προε­κλογικό υλικό. Όταν τους είπα "παιδιά, είμαστε νοικιασμένοι", μας άρπαξαν τα φυλ­λάδια από τα χέρια. Βλέπεις, εμείς δεν ψη­φίζουμε για το σωματείο. Το μόνιμο προ­σωπικό διατηρεί μια αλαζονική στάση σε αυτό που βιώνουμε καθημερινά. Από τη μία δεν αντιλαμβάνεται αυτό που συμβαίνει και από την άλλη διαπιστώνουν ότι οι εργα­σιακές συνθήκες που βρίσκονται οι ίδιοι τώρα (bonus,σταθερότητα) πιθανόν στο μέλλον να μην υπάρχουν». Ο Πάτροκλος εί­ναι ένα ευγενικό, θυμωμένο αγόρι 27 χρό­νων. Ο θυμός είναι συνήθως η άλλη όψη του φόβου. Κι όπως αποδεικνύουν όλες οι έρευνες, όσο μεγαλύτερη είναι η απόκλιση από την «παραδοσιακή» (δηλαδή την πλή­ρη) απασχόληση, τόσο μεγαλύτερος ο κίν­δυνος επισφάλειας, τόσο μεγαλύτερη η ανασφάλεια του εργαζόμενου.

«Είναι μεγάλη η προσπάθεια των αφε­ντικών να χαράξουν βαθιές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε εργαζόμενους που δουλεύουν δίπλα δίπλα. Ούτε λόγος για επί­δομα Η/Υ κι ας εργάζεσαι σε Η/Ύ. Ούτε λό­γος για επίδομα ακουστικών κι ας εργάζε­σαι σε τηλεφωνικό κέντρο. Ούτε λόγος για επίδομα βάρδιας κι ας δουλεύεις με βάρ­διες. Όσο για τα μπόνους παραγωγικότη­τας, αυτά τα παίρνουν "άλλοι". Κι ο διπλανός σου σχολάει μισή ώρα νωρίτερα κάθε μέρα... Για χάρη του διαχωρισμού μπορεί και να μην μας κοινοποιούνται πράγματα που έχουν σχέση με το αντικείμενο με το οποίο ασχο­λούμαστε εις βάρος της δουλειάς».
Ο Πάτροκλος ανήκει στο 43% των πτυ­χιούχων πανεπιστημίου που 5 χρόνια μετά την αποφοίτηση τους δεν είναι ακόμα «επαγγελματικά ενταγμένοι». Είναι άνεργοι, επισφαλώς απασχολούμενοι, ετεροαπασχολούμενοι. Ο κόσμος που ζει ο Πάτροκλος δεν έχει καμία σχέση με αυτόν που γνώρι­σε ο πατέρας του. «Έβαλα μέσο για να βρω αυτή τη δουλειά. Μέσο, το καταλαβαίνεις; Παρακάλεσα να με νοικιάσουν».


----------------------------------
Το να είσαι νοικιασμένος σημαί­νει ότι κάνεις την ίδια δουλειά με τους εργαζόμενους του διπλανού γραφείου δίχως να ‘χεις τα ίδια εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Σημαίνει πως πιέζεσαι να δουλεύεις πέρα απ' το 8ώρο δίχως υπερωρίες, επι­δόματα, μπόνους παραγωγικότητας. Σημαίνει ότι βιώνεις την αλαζονική στάση των μόνιμων συναδέλφων σου απέναντι σ' αυτό που ζεις. Σημαίνει ότι μπορείς να απολυθείς αύριο το πρωί, χωρίς λόγο και χωρίς καμιά αποζημίωση. Πάνω απ' όλα σημαίνει ότι δεν μπορείς να ορί­σεις την ίδια σου τη ζωή.
----------------------------------


Στο «1984» του Όργουελ μία από τις πρώτες κινήσεις που κάνουν οι εξουσιαστές εί­ναι να αλλάξουν το νόημα των λέξεων. Κά­πως έτσι και στην Ευρώπη η εργασία μέσα σε μια νύχτα έγινε «πλήρης επισφαλής απα­σχόληση», «ευέλικτη ασφάλεια» -ελληνι­κή εκδοχή της flexicurity - «εξαρτημένη αυτοαπασχόληση», «αδήλωτη απασχόληση». Έτσι και η ενοικίαση εργαζομένων στις περισσότερες περιπτώσεις βαφτίζεται outsourcing (εξωτερίκευση εργασιών μιας εταιρείας με ανάθεση έργου σε άλλη). Πίσω από αυτή την κομψή λέξη κρύβονται χι­λιάδες περιπτώσεις εργαζομένων. Άνθρωποι που για 5,6,7 και 8 συνεχόμενα χρόνια εργάζονται στον ίδιο έμμεσο εργοδότη και στο ίδιο αντικείμενο. Πολλές φορές οι άν­θρωποι αυτοί γίνονται μπαλάκι.

Η Λούκια είναι μία από αυτούς: «Όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω εργαστεί ούτε μία μέρα για τον άμεσο εργοδότη, περνάω από τις εγκαταστάσεις του μόνο για να πάω στο λο­γιστήριο, δεν έπαψα ούτε στιγμή να εργά­ζομαι στον έμμεσο εργοδότη. Απλώς αλ­λάζουν οι εταιρείες που με νοικιάζουν». Αυτό εκτός του ότι είναι εντελώς παράνομο (ο νόμος προβλέπει πως αν εργάζεσαι πέραν του 18μήνου σε μια εταιρεία, οφείλει να σε μονιμοποιήσει) έχει σοβαρές συνέπειες για τους εργαζόμενους. Εφόσον φαίνεται ότι ο νοικιασμένος εργαζόμενος εργάζεται σε εταιρεία outsourcing, δεν αναγνωρίζεται ότι εργάζεται ως δανεισμένος και συνεπώς δουλεύει με τους μισθούς και τα ωράρια που εφαρμόζει ο άμεσος εργοδότης. Έτσι, δουλεύεις ως τραπεζοϋπάλληλος υπό συν­θήκες ανειδίκευτου εργάτη.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου θέτει ζήτημα συνταγματικότη­τας του νομοθετικού πλαισίου ως προς την «επιχειρηματική δραστηριότητα» των «εται­ρειών προσωρινής απασχόλησης». Η Επι­τροπή επιμένει πως οι εταιρείες αυτές λει­τουργούν εις βάρος βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προσβάλλουν βάναυσα την προσωπικότητα των δανειζόμενων εργα­ζομένων και αντίκεινται στα περί προστασίας της προσωπικότητας και της εργασίας του Ελληνικού Συντάγματος.


----------------------------------
Για τον Άγγελο, την Έλενα, τη Λούκια, τον Πάτροκλο, τον Γιώρ­γο, η νοικιασμένη εργασία ήταν μια διέξο­δος από την ανεργία. Ένα ξεκίνημα... Κάτι προσωρινό που όμως έγινε μόνιμο, μετα­τρέποντας τους σε όμηρους μιας αγοράς δύο ταχυτήτων, που τους πουλά και τους αγοράζει ως «εμπόρευμα». Μπαλάκια ανάμεσα σε εργοδό­τες άμεσους και έμ­μεσους, σε λέξεις, όπως flexicurity, ευελασφάλεια, κινητικό­τητα, που οι πολλοί δεν κατανοούν, αλλά οι ίδιοι βιώνουν στο πετσί τους.
----------------------------------


Οπότε οι συναντήσεις μου μαζί τους έγι­ναν σε συνθήκες πλήρους συνωμοτικότητας. Πώς γνωριστήκατε; - αυτονόητη η πρώτη ερώτηση. «Για να γνωριστούμε μεταξύ μας, προηγήθηκαν οι απεργίες για το ασφαλιστικό, στήθηκε το μπλογκ των Νοι­κιασμένων Εργαζομένων (www.noikiasmenoi-ergazomenoi.blogspot.com) κι αρχίσαμε λίγο λίγο να βγαίνουμε από τα καβούκια μας και να μιλάμε μεταξύ μας κάπως πιο ανοιχτά. Μετά, το μπλογκ λειτούργησε σαν κράχτης, ο ένας έφερε άλλον έναν, την επό­μενη άλλους δύο και πάει λέγοντας. Χρει­άζεται οι νοικιασμένοι να είμαστε ενωμέ­νοι και να έχουμε συνδικαλιστική οργάνωση. Είδαμε τη συγκρότηση σωματείου νοικια­σμένων σαν αναγκαίο κακό, γιατί τα συν­δικάτα αρνούνται να μας καλύψουν. Τού­το δεν σημαίνει καθόλου ότι δεν επιθυμούμε να αναπτύξουμε κοινή δράση με τους υπό­λοιπους εργαζόμενους. Αλλά για να πετύχουμε αυτή την ενότητα βλέπουμε ότι κι εμείς πρέπει να συγκροτηθούμε σε κάτι».
Οι κοινωνιολόγοι τους αποκαλούν baby loosers. Είναι η γενιά που δεν μπορεί να πα­ντρευτεί και να κάνει παιδιά, αφού δεν έχει τα μέσα. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπι­στημίου Αθηνών, μόνο 3 στους 10 30άρηδες μπορούν να εγκαταλείψουν την πατρι­κή εστία. Από την Ιταλία όπου γεννήθηκε το κίνημα της γενιάς των 700 ευρώ ως την Ισπανία και το κίνημα «Ποτέ στη γαμημέ­νη τη ζωή μου δεν θα αποκτήσω σπίτι», αλλά ακόμα και την πάλαι ποτέ προχωρη­μένη Σκανδιναβία, σε όλη την Ευρώπη οι 30άρηδες ασφυκτιούν. Δεν είναι τυχαίο που στα περιοδικά και τις ιστοσελίδες τους βρίσκουν χώρο κείμενα σαν κι αυτό: «Οι σύγχρονοι εργάτες ζουν μονάχα τόσο όσο βρίσκουν δουλειά και βρίσκουν τόσο δουλειά όσο η δουλειά τους αυξάνει το κεφά­λαιο των αστών. Αυτοί οι εργάτες, που εί­ναι αναγκασμένοι να πουλιούνται κομμα­τάκι κομματάκι, είναι ένα εμπόρευμα όπως κάθε άλλο και γι' αυτό είναι εκτεθειμένοι σ' όλες τις εναλλαγές του ανταγωνισμού, σε όλες τις διακυμάνσεις της αγοράς.
Γι’ αυτό τα έξοδα που στοιχίζει ο εργά­της περιορίζονται σχεδόν μονάχα στα μέσα ύπαρξης που χρειάζεται για τη συντήρη­ση του και τη διαιώνιση του.
Όταν συμπληρωθεί η εκμετάλλευση του εργάτη από τον εργοστασιάρχη, τότε πέφτουν πάνω του τα άλλα τμήματα της αστικής τάξης: ο σπιτονοικοκύρης, ο μπα­κάλης, ο ενεχυροδανειστής...». Είναι ο Μαρξ και ο Ένγκελς που μιλάνε. Αίσιον κι ευτυ­χές το 1848...